Przypominamy o wysokości wpłat na Radę Rodziców. Wpłata za pierwsze dziecko wynosi 40 zł, za drugie 20zł. 

Wady wymowy

O wadach wymowy mówi się wtedy, gdy odbiega od normy fonetycznej ogólnie przyjętej w danym języku. Wady obejmują szeroką gamę odchyleń od normy, od drobnych nieprawidłowości w realizacji poszczególnych głosek aż po ciężkie wady, które utrudniają kontakt z otoczeniem.

Do wad nie zaliczamy cech wymowy dziecięcej, które są normalnym przejawem niedojrzałości. Rozwój mowy powinien być w zasadzie ukończony w 6-7 roku życia. W niektórych przypadkach kształtowanie się mowy trwa nieco dłużej. Nie wolno mylić wad wymowy z jej niedojrzałymi, rozwojowymi formami, jak też dopatrywać się ich w regionalizmach, które stanowią lokalną formę. Zwalcza się natomiast mieszaninę gwary z językiem ogólnopolskim i kwalifikuje jako błędną wymowę, np. mniasto, recamy, kedy, bokem, mogie, złotówkie, lytera, jigła, kielner.

Innym źródłem nieporozumień jest utożsamianie normy mowy mówionej z normami mowy pisanej. Nie można wymagać od dziecka i dorosłych wymawiania głosek tak, jak się je pisze. Niestety, większość nauczycieli i rodziców – w trosce o ortografię –uczy dzieci wymowy pisanej, np. jabłko, staw, chleb, książka. Logopedia wyraźnie odróżnia wady wymowy od błędów wymowy. Czyste gwary regionalne oraz cechy wymowy dziecięcej (zgodne z etapami rozwoju) nie należą ani do wad, ani do błędów. W przypadku wystąpienia wątpliwości, czy mamy do czynienia z wadliwą, czy tylko błędną lub gwarową wymową, polecamy dziecku wiernie powtarzać dyktowane wyrazy. Jeżeli umie powtarzać prawidłowo to wada wymowy jest pozorna, a występuje zwykły wpływ środowiska na mowę potoczną. Jeżeli ma problemy z powtarzaniem, to znaczy, że narządy mowy nie są zdolne do wytwarzania prawidłowych dźwięków i mamy do czynienia z wadą wymowy.

PODZIAŁ WAD WYMOWY POWSZECHNIE PRZYJĘTY W PRAKTYCE LOGOPEDYCZNEJ:

DYSLALIA

To nieprawidłowość w wymawianiu jednej głoski, wielu głosek, a nawet wszystkich głosek od razu (bełkot). Zachowane są rytm, melodia, akcent, sama wymowa jest zatarta, mało zrozumiała lub zupełnie niezrozumiała.
W obrębie dyslalii wyróżniamy wszelkiego rodzaju seplenienia, rerania, bezdźwięczność, nieprawidłową wymowę głosek: k, g (kappacyzm, gammacyzm) oraz inne odchylenia od normalnej artykulacji.

SEPLENIENIE

To nieprawidłowa wymowa głosek: s, z, c, dz, sz ,ż, cz, dż, ś, ź, ć, dź. Najczęściej spotyka się nieprawidłową realizację głosek: sz, ż, cz, dż, które są wymawiane jako s, z, c, dz lub ś, ź, ć, dź. Seplenienie powstaje w okresie kształtowania się mowy. Przyczynami są najczęściej: nieprawidłowa budowa anatomiczna narządów mowy, naśladownictwo, zaburzony słuch, nieprawidłowy zgryz, niesprawność języka i warg, choroby górnych dróg oddechowych. Ortodonci twierdzą, że seplenienie międzyzębowe występuje, gdy dziecko źle połyka, tzn. przy połykaniu wsuwa język między zęby. Nieprawidłowa budowa języka przyczynia się do seplenienia, np. duży, gruby język, krótkie wędzidełko. Wpływ ma również napięcie języka: obniżone – język zbyt wiotki albo zbyt duże napięcie – sztywny język. Wyróżnia się najczęściej dwa rodzaje seplenienia:
Seplenienie międzyzębowe – pojawia się około 3-4 roku życia, gdy dziecko zaczyna wymawiać głoski: s, z, c, dz. Zniekształceniu może ulegać jeden lub trzy szeregi głosek. Dziecko wymawia te głoski z językiem wysuniętym między zęby. Wada ta nie ustępuje samoistnie, stąd wielu nieleczonych dorosłych na nią cierpi.
Seplenienie boczne – charakteryzuje się nieprzyjemnym brzmieniem. Artykulacja polega na niesymetrycznym ułożeniu całego języka. Szczelina nie tworzy się wzdłuż linii środkowej języka lecz w częściach bocznych. Przepływ powietrza bywa jednostronny lub dwustronny. Zniekształceniu ulegają głoski: s, z, c, dz, sz, ż, cz, dż, ś, ź, ć, dź. Może być zniekształcony tylko jeden szereg.

RERANIE

To nieprawidłowa realizacja głoski r. Głoska ta może być wymawiana jak: j, l, rl, r języczkowe lub opuszczana. Przy wymowie r języczkowego pracuje języczek z podniebieniem miękkim, a język pozostaje bierny. Głoska r pojawia się późno i niektórzy rodzice zmuszają dziecko do przedwczesnego wymawiania tej głoski, każąc powtarzać wyrazy zawierające głoskę. Dziecko robi to ,,na siłę”, pobudzając do drgania nie język, ale języczek, wargi (r furmańskie) lub policzki. Występuje również r gardłowe, które polega na zbliżeniu tylnej części języka do tylnej ściany gardła.
Wymienione wady: r języczkowe, wargowe, policzkowe, gardłowe – wymagają terapii, bo nie jest to zwykła zmiana fizjologiczna, ale patologiczna forma artykulacji. Bezpośrednią przyczyną rerania jest niedostateczna sprawność ruchowa czubka języka. Podczas wymowy tej głoski język wykonuje drobne, subtelne ruchy wibracyjne. Jeżeli język jest gruby, o zbyt mocnym napięciu mięśniowym, lub osłabionym, albo z wadą anatomiczną (krótkie wędzidełko), wiadomo, że ruchów tych nie wykona.

BEZDŹWIĘCZNOŚĆ

Polega na wymawianiu głosek dźwięcznych, czyli bez drgań wiązadeł głosowych, np. woda-fota, noga-noka, żaba-szapa, dzieci-cieci. Przyczyną bezdźwięczności jest zaburzenie słuchu fonematycznego, tzn. niezróżnicowanie dźwięków o tym samym miejscu artykulacji. Przy bezdźwięczności występuje obniżenie napięcia mięśniowego: policzki i wargi są wiotkie, głos jest cichy, bezbarwny, monotonny.

KAPPACYZM, GAMMACYZM C

zyli nieprawidłowa realizacja głosek: k, g. Wadliwa wymowa tych głosek należy do wad artykulacyjnych, które są wynikiem nieprawidłowej pracy języka w jego tylnym odcinku. Głoski te często są zamieniane na: t, d; zdarza się też ich opuszczanie lub wymawiane ze zwarciem krtaniowym, co przypomina chrząkniecie.

NOSOWANIE

Zachodzi, gdy głoski nosowe są wymawiane jak głoski ustne lub odwrotnie – gdy głoski ustne łącza się z rezonansem nosowym. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z nosowaniem zamkniętym, a w drugim przypadku z nosowaniem otwartym. Przyczyną nosowania zamkniętego jest niedrożność jamy nosowo-gardłowej spowodowana przerostem śluzówki nosa, obrzękiem przy ostrych, przewlekłych stanach kataralnych, przerostem trzeciego migdałka, krzywą przegrodą nosa, polipami.
W celu eliminacji tej wady wymowy konieczne jest usunięcie powyższych przyczyn.Przyczynami nosowania otwartego są najczęściej rozszczepy podniebienia, krótkie podniebienie, nieprawidłowa praca zwierającego pierścienia gardłowego. Rozszczepom podniebienia często towarzyszą zniekształcenia szczeki górnej, rozszczep wargi górnej. Mowa jest trudno zrozumiała, a artykulacja cofnięta do gardła. W nosowaniu otwartym zniekształcone są spółgłoski szczelinowe i zwartoszczelinowe. Głoski: k, g – mogą być zastępowane przez zwarcie językowo-gardłowe lub przez: ch; t, d – zastępowane przez głoskę n (międzyzębowe); głoski: f, w wymawiane są wargowo, głoska r jest cofnięta, wymawiana przez zwarcie krtaniowe.

DYSLALIA CAŁKOWITA

O dyslalii całkowitej, czyli o bełkocie mówimy wtedy, gdy wszystkie lub prawie wszystkie głoski są zniekształcone lub realizowane nieprawidłowo. Przy bełkocie występuje seplenienie różnego rodzaju, reranie, kappacyzm, gammacyzm, bezdźwięczność, zabarwienie nosowe. Wskutek tego wyrazy są zniekształcane, występują przestawienia sylabowe, brak końcówek lub sylab początkowych, uproszczone grupy spółgłoskowe. Mowa jest bardzo niezrozumiała dla otoczenia.

JĄKANIE

Jąkanie stanowi odrębną grupę wad wymowy. Powstaje w wieku przedszkolnym, a ujawnia się wtórnie lub nasila w okresie dojrzewania. Rozumienie mowy rozwija się szybciej niż umiejętność wysławiania. Dziecko reagując emocjonalnie nie umie wyrazić swoich myśli. Czuje, że nie potrafi mówić płynnie, że musi powtarzać wyrazy, aż nie zjawi się inny wyraz, który nie sprawi mu trudności. Pojawia się dysproporcja pomiędzy tym, co dziecko chciałoby powiedzieć, a co może powiedzieć. Jest źródłem napięć, które (przy braku pomocy i życzliwości otoczenia) pogłębiają się i towarzyszą każdej wypowiedzi dziecka. J
ąkanie polega na zaburzeniu koordynacji pracy narządów oddechowego, artykulacyjnego i fonacyjnego; obserwuje się wzmożone napięcie mięśni związanych z mową.
Wzmożone napięcie mięśni artykulacyjnych i fonacyjnych uniemożliwia ich prawidłowe ruchy. Napięcia te powstają przy głoskach zwartych, np. dziecko nie może płynnie powiedzieć wyrazu ,,koza,, ponieważ wypiera początkowy dźwięk głoski ,,k” – k-k-koza. Przy skurczach klonicznych ten sam ruch jest powtarzany kilka razy ,,ko-ko-koza”. W czasie mówienia, przy jąkaniu tonicznym, mogą występować współruchy, które wyzwalają mowę, np. ruchy ramion, klaskanie, kręcenie głową, tupanie, szarpanie guzika.
Przyczyny jąkania są zróżnicowane, najczęściej wyróżnia się dwie grupy czynników: biologiczne i społeczne. Wyróżniają one dwa rodzaje przyczyn:
I. Czynniki usposabiające (pośrednie).
II. Czynniki wyzwalające (bezpośrednie).


Do czynników usposabiających (stwarzających podatność na wystąpienie jąkania) należą:
1.Zły stan fizyczny dziecka wywołany złym odżywianiem, złą pielęgnacją w okresie rekonwalescencji po chorobie.
2.Nowe sytuacje życiowe, stanowią trudne zadanie dla układu nerwowego dziecka.
3.Zachwianie równowagi procesów nerwowych na tle przemęczenia, zaburzeń snu, nadmiernie silnych podniet psychicznych, zbyt surowych lub niekonsekwentnie stosowanych wymagań.
4.Gwałtowne przeżycia o ujemnym charakterze emocjonalnym, obciążającym układ nerwowy. Jako czynniki wyzwalające autorzy podkreślają silne wstrząsy emocjonalne, szok nerwowy, towarzyszący urazom. Jąkanie, które narastało powoli, w warunkach korzystnych dla rozwoju – u dzieci lękliwych, nieśmiałych lub pobudliwych, kłótliwych, zaczepnych.

Do czynników ryzyka utrwalania się jąkania zaliczamy:
1. Rozpoczęcie i przebieg jąkania: * początek po 3 roku życia, * jąkanie utrzymujące się u dziewczynek po 4 roku życia, * jąkanie utrzymujące się dłużej niż 2 lata, * brak okresowej poprawy przez 12 miesięcy od wystąpienia objawów.
2. występowanie jąkania w rodzinie – wskaźnik bardziej znaczący niż występowanie remisji w rodzinie.
3. rozwój mowy i języka – trudności w zakresie fonologii,
4. zmiany w przebiegu jąkania – wzrost natężenia objawów może wskazywać na wzrost świadomości jąkania, frustrację, skutkujące reakcjami unikania i strachu,
5. obciążenie psychiczne dziecka. Wokół jąkania jest jeszcze wiele niejasności i żadna z dotychczasowych teorii nie jest zdolna odpowiedzieć na wszystkie pytania.

Literatura:

G. Demel ,,Minimum logopedyczne nauczyciela przedszkola” Forum Logopedy nr 11/2016

M. E. Chwatcew ,,Logopedia” H. Spionek ,,Zaburzenia psychoruchowego rozwoju dziecka”

Opracowała:

Elżbieta Robakiewicz

gminabip  men     kur 

efs 

szkolaklasa

 odkrywcy

swr

mysle

sbprzem

trzymajForme

bezwakacje

 ortografitti

miwgif

 ls

 eteatr

scrabble

aqua

ratujemy

zippy

klubpuchatka

 pck

czystepowietrze

niepal

Znajdz wlasciwe rozwiazanie

 Logo klub wiewiorka PCK RGB

 etwinning

 logoapteczka

 

 

 

Joomla templates by Joomlashine